و اما مرگ... (قسمت آخر)

رحیم و کریم رو دادگاهی کردن ... هر کاری که کردن نتونستن ثابت کنن که بیگناهن !

حکم تدفین ما هم اعلام شد ... یه جای سرد و تنگ و تاریک ... تازه دو تا موجود هم بودن اونجا هی ما رو سوال جواب میکردن ... خیلی سخت و دردناک بود ... نمی دونم چطوری ، ولی ما نباید می ذاشتیم سر بیگناه بالای دار بره !

>>> بقیه ی داستان رو از زبون پیر منگلستان بشنوید -( شخصیت پیر منگلستان یه همکار جدیده که گفته اسمش فاش نشه ، ما هم فاش نمی کنیم ! )-

"آسمان تیره و تار می شوندی . پرندگان سقوط می کردندی . باران به شدت می باریدندی . آسمان سرخ میشوندی . کوهها پودر و خاکشیر میشوندی . ابرها پاره پاره میشوندی . آسمان نارنجی می شوندی . رعد و برق می زدندی . باران شدتش از آن بالا می بیشترندی. درختان می خشکیدندی . نور خیره کننده ای می تابیدندی و بالاخره در این هیاهو پیرمنگلستان ظاهر می شوندی .

قد حول و حوش 180 - مو و ریش بلند و سفید - یه عصای استخونی که بالاش جمجمه ی فرشنداغلو ( پرنده ی افسانه ای سرزمین منگلستان) گذاشته - جبّه ی حبری رنگ بر تن - دراعه ی سخت مرتب . دستاری مالیده - موزه ی منگلستانی در پا - جغدی بر دوش- سنجابی بر دوش دیگر و طنابی که به گردن یک جوآرانو ببسته بود در دست .

پیر منگلستان : دو نفر مُردند و گذاریدند و دیزینجیگا ( ترجمه : دو نفری رو که مردن ، بیارید و بگذارید اینجا ... دیگه ترجمه نمی کنم . خودتون باید بفهمین . خب اول برید زبون منو یاد بگیرین ، بعد بیاین وبلاگ گردی - زبونم یه چیزی تو مایه های جادوگرای سرخپوست اسپانیایی که با لهجه ی ناب مِشَدی ادغام شده ! )
پیر منگلستان : کیلپیسه ! ( این کیلپیسه اون اکبر کلپاسه نیس ها این نوچه ی پیر منگلستانه ) بپرو ده غیبی ، بالا برو خلج کوه ، کندان کن از بوته جابدانلو ریششو ، بعد مِکِنزی بند گلستون ، میری تو او غاری که دیزونجیگا هستشو و جستندو Mr.Demons و او را گفتند که دِهِدو به تو عصاره ی ساوانجو که تشکیلیدندو از ناخن بزمجه و ابروی راست چغوک و ذره ای از مدفوع گربه که اومد آب بخوره ، افتاد و یک فیل خفه شد ، همهمه شد ، ولوله شد ، سمبوسه شد ، جمجه شد ، چلچله شد ، زنجیر بزها پاره شد ، آرواره شد ، همواره شد ، طیاره شد ، صاحب بز بیچاره شد ، چی شد که شد ای طور شد ، آبشو کشید چلو شد !

یعد اوعصاره رِ آوردندو تا بخونم ورد و منگلا بخورند و زنده گردیدندو . ( کلپیسه رفت و عصاره رو از Mr.Demons گرفت و آورد پیش پیر منگلستان )

پیر منگلستان : لوپی چوراسی دوکه ها رومانتی چالامبو ( داره ورد می خونه ) کورماندو در لابارو کارزافندو چرومرو . ( اینجا پر دود شده ، من هیچی نمی بینم که واسه شما تعریف کنم . چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی اینجا را ؟! ... )

منگل کوچیکه : ببین منگل بزرگه ، داریم کشیده میشیم به سمت پایین !

منگل بزرگه : آره ولمون کنین ، نمی خوایم برگردیم ، تازه داشتیم حال میکردم ، تاره بابا بزرگمونو پیدا کرده بودیم .

کوچیکه : اونجا رو ببین ، جسد هامونو از قبر در آوردن ، یادت باشه بعداً بریم سراغ نبش قبر و مجازاتش ... مث اینکه داریم بر میگردیم تو جسدمون . آ ی ی ی ی ی ی...

( در این لحظه منگل بزرگه و کوچیکه دوباره چشم به جهان گشودند گویی که دوباره متولد شدند)

پیر منگلستان : ( چشمانش بسته و دستا به طرف بالا ) کارماندو ، گیزانخواجو ، چرتاگو ( چشماش رو باز می کنه میبینه زنده شدن )

سلام سلام . همگی سلام . سلام سلام زندگی سلام آ ی ی ی ی زندگی سلام ( قشنگ با آهنگ خودش ، از اول بخونین )

- " شما رو من زندوندندو شما دوباره برگشتید و دورابره ، دوباره ... دوباره دیدمت تو غم ها غوطه ور شدم چرا؟ داشتم فراموشت می کردم اما باز صدارت رسید ... ( پیرمنگلستان از همه طرف به وسط جمع شد و به یک نور کوچیک تبدیل شد و غیب شد ) "

و ما زنده شدیم ... زنده شدیم ... وای ی ی ...

باید می رفتیم همه چیز رو می گفتیم

فردا آخرین جلسه ی دادگاه بود و حکم اعدام صادر میشد !!!

شب رو تو همون قبرستون موندیم و فردا صبح علی الطلوع رفتیم دادسرا

قاضی داشت با صدای خشن و محکم میگفت : " رحیم و کریم ، متهم به قتل نفس ، محکوم به اعداااااااااااااااااااااام و اسمال حبس ابــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد !!!!! "